Αρχική / Επιστήμη / Μια Επικίνδυνη Μέθοδος – Οι Πλάνες της Ομοιοπαθητικής

Μια Επικίνδυνη Μέθοδος – Οι Πλάνες της Ομοιοπαθητικής

Πριν από 200 χρόνια ο Samuel Hahnemann, ένας Γερμανός γιατρός, εφηύρε μια μέθοδο φαρμακευτικής αγωγής βασισμένη σε παλαιότερες, ανεπιβεβαίωτες δοξασίες, όπως του Παράκελσου ότι «το όμοιο γιατρεύει το όμοιο». Ότι δηλαδή, μια ουσία που αρρωσταίνει τους υγιείς, γιατρεύει τους αρρώστους.

Samuel Hahnemann in 1841
Samuel Hahnemann in 1841

Η «ανακάλυψη» λοιπόν του Hahnemann έγκειται στο ότι μια ενεργή ουσία που προκαλεί παρόμοια συμπτώματα με αυτά της νόσου, αραιωμένη σε νερό γιατρεύει έναν οργανισμό που είναι ήδη άρρωστος. Δηλαδή, ο κισσός μπορεί να γιατρέψει το εξάνθημα, επειδή (όταν δεν είναι αραιωμένος σε νερό) προκαλεί το εξάνθημα.

Εισαγόμαστε έτσι στον πολύ ιδιαίτερο κόσμο της ομοιοπαθητικής. Έτσι ονόμασε ο Hahnemann τη μέθοδό του, η οποία αναβίωσε παγκοσμίως τη δεκαετία του 1970 κυρίως χάρη σε έναν Έλληνα, τον Γιώργο Βυθούλκα. Η μέθοδος χρησιμοποιεί την αραίωση μιας ενεργής ουσίας σε αλκοόλ ή συνήθως σε νερό, έτσι ώστε στο τελικό διάλυμα να εμφανίζεται μια εξασθενημένη μόνο μορφή της. Ο ίδιος ο Hahnemann μιλούσε για αραίωση σε βαθμούς της κλίμακας C, δικής του επινόησης. Για τις περισσότερες περιπτώσεις πρότεινε διάλυμα 30C, που σημαίνει ότι κάθε μόριο της ενεργής ουσίας πρέπει να αραιωθεί σε 10030  μόρια νερού. Το πρόβλημα είναι ότι για να διατηρήσει κανείς αυτήν την αναλογία θα πρέπει να αραιώσει μια σταγόνα της ενεργής ουσίας σε νερό που αντιστοιχεί στην μάζα ολόκληρου του ηλιακού μας συστήματος! Δυστυχώς, στην εποχή του Hahnemann δεν γνώριζαν τι θα πει μόριο και άτομο, και θεωρούσαν ότι κάθε ουσία μπορεί να αραιώνεται επ’ άπειρων. Ένα ευρέως διαδομένο ομοιοπαθητικό σκεύασμα για τη γρίπη χρησιμοποιεί αραίωση 200C! Σήμερα, ακόμα και οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο της ενεργής ουσίας στο διάλυμα που πουλάνε.

Μα τότε πώς μπορούν να ισχυρίζονται ότι αυτό που πουλάνε έχει κάποια χρησιμότητα; Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο παράξενα, καθώς αναφέρονται στη λεγόμενη «μνήμη του νερού» χάρη στην οποία όποιο συστατικό έχει περάσει μέσα από το νερό αφήνει κάποιο ίχνος, μια μνήμη, μέσα του -ακόμα κι αν αυτό το ίχνος δεν ανιχνεύεται με κανένα όργανο παρατήρησης που διαθέτουμε. Αποδίδουν τη σιγουριά τους για την ύπαρξη αυτής της μνήμης στην αδυναμία των επιστημόνων να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει. Όπως ξέρουμε όμως, η επιστήμη δε λειτουργεί έτσι˙ δεν μπορεί να αποδείξει ότι κάτι δεν υπάρχει, μόνο ότι υπάρχει (αν υπάρχει). Οι ομοιοπαθητικοί δεν έχουν αποδείξει ούτε την ύπαρξη της μνήμης αυτής, αλλά ούτε και το αρχικό αξίωμα της πρακτικής τους, ότι «το όμοιο γιατρεύει το όμοιο», πάνω στο οποίο βασίζεται όλη η θεωρία. Επιμένουν όμως, και μάλιστα λένε ότι όσο πιο αραιωμένη είναι η ουσία τόσο πιο μεγάλη δύναμη έχει, αφού με την συνεχή αραίωση απελευθερώνεται μια νέα μορφή ενέργειας και εκπνευματίζεται η ύλη, αποκτώντας μια πνευματοειδή φαρμακευτική δύναμη. Αλλά ακόμα κι έτσι, ακόμα δηλαδή κι αν δεχτούμε αυτά που εικάζουν, μένει να μας εξηγήσουν γιατί θα πρέπει να αγοράσουμε το δικό τους σκεύασμα και να μην προτιμήσουμε το νερό της βρύσης, αφού κάθε μόριο νερού που υπάρχει στη γη, χάρη στην αέναη ανακύκλωσή του, έχει έρθει σε επαφή με όλες τις ουσίες που υπάρχουν γύρω μας. Γιατί το νερό δεν τις θυμάται όλες έτσι κι αλλιώς;

Source
Source

 

Εδώ ίσως πρέπει να ξεκαθαρίσω τη διαφορά μεταξύ εμβολίου και ομοιοπαθητικού φάρμακου, που από μερικούς συγχέονται. Τα εμβόλια φτιάχνονται από εξασθενημένους ή νεκρούς ιούς, τους οποίους εισάγουμε στο σώμα ενός υγιούς οργανισμού έτσι ώστε το ανοσοποιητικό του σύστημα να τους «μάθει» και, με αυτόν τον τρόπο, ο οργανισμός να γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει τον ιό αν εισβάλει αυτούσιος. Το ομοιοπαθητικό υποτίθεται ότι εισάγει στον άρρωστο οργανισμό μια ουσία που προκαλεί την ίδια ασθένεια που ήδη έχει, με το αυθαίρετο αξίωμα ότι έτσι θα τον γιατρέψει. Καταλήγουν μάλιστα μερικοί, να παριστάνουν ότι με την ομοιοπαθητική μπορούν να γιατρέψουν λοιμώδη νοσήματα, αρθρίτιδα, σχιζοφρένεια, καρδιακή ανεπάρκεια, λευχαιμία, το σύνδρομο Down (!), το AIDS, ακόμα και μορφές καρκίνου. Πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου οι ομοιοπαθητικοί αρνούνται την ωφελιμότητα των εμβολίων και αποτρέπουν τον ασθενή (όποιον κάνει το λάθος να τους πάρει στα σοβαρά) από το να στραφούν στο αντίπαλο δέος της «παραδοσιακής» ιατρικής. Αποτυχαίνουν όμως ξανά και ξανά να παρουσιάσουν έστω και ένα ίχνος αποδείξεων για την αποτελεσματικότητα των σκευασμάτων τους (το 2015 στην Αυστραλία έγινε μια κριτική αναθεώρηση 225 προηγούμενων διατριβών σχετικά με την ομοιοπαθητική με το συμπέρασμα πως η ομοιοπαθητική δεν είναι αποτελεσματική), ενώ αντίθετα ο εμβολιασμός αποτελεί καταξιωμένη μέθοδο καταπολέμησης ασθενειών και πανδημιών, και έχει οδηγήσει στην εξαφάνιση από τον πλανήτη της ευλογιάς και της πανώλης των βοοειδών.

Η ομοιοπαθητική δεν είναι επιστήμη, είναι πρακτική. Όλες οι μελέτες, όλες οι έρευνες και τα πειράματα που έχουν γίνει και στα ίδια τα ομοιοπαθητικά «φάρμακα» και στις επιπτώσεις στους ασθενείς, δείχνουν ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων αποτελούν εκφάνσεις του φαινόμενου placebo και στην χειρότερη αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Φαινόμενο placebo έχουμε όταν ένας ασθενής (ή ακόμα και ένας γιατρός) κάνει σφάλμα παρατήρησης, όταν δηλαδή αποδίδει τη βελτίωση της υγείας ενός ασθενή σε μια αιτία που δεν είναι η πραγματική ή ακόμα και όταν παρατηρεί βελτίωση εκεί που δεν υπάρχει. Για παράδειγμα, πολλά νοσήματα που φαίνεται να γιατρεύουν τα ομοιοπαθητικά είναι «αυτοϊώντα», γιατρεύονται δηλαδή από μόνα τους. Το ότι κάποιος είχε μια ασθένεια, μετά πήρε ένα ομοιοπαθητικό και στη συνέχεια γιατρεύτηκε, δεν σημαίνει ότι το ομοιοπαθητικό είναι αυτό που τον γιάτρεψε. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι ακόμα και το ξεμάτιασμα μπορεί να γιατρέψει. Γι’ αυτόν το λόγο οι επίσημες έρευνες γίνονται έχοντας συγκεντρώσει ικανοποιητικά μεγάλο αριθμό «πειραματόζωων», ώστε να υπάρχει στατιστικά σημαντικό δείγμα για να αποκλειστούν τέτοιες παρερμηνείες.

Εξίσου μεγάλη επιτυχία έχουν τα ομοιοπαθητικά σε παθήσεις όπου τα συμπτώματα τείνουν να εξαφανίζονται μόνο και μόνο για να επανεμφανιστούν στη συνέχεια, δίνοντας την εντύπωση στον αφελή παρατηρητή ότι επήλθε ίαση. Για ένα εξάνθημα που επιμένει να επανεμφανίζεται σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος, τείνουμε να αποδίδουμε κάθε φορά την γιατρειά του σε ό,τι θεραπεία του εφαρμόσαμε την προηγούμενη μέρα, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι το εξάνθημα θα έφευγε και από μόνο του. Δεν χρειάζεται όμως να το παιδεύουμε και πολύ: Ο Michael Weiner, ομοιοπαθητικός ο ίδιος, γράφει στο βιβλίο του «ο ασθενής μπορεί να ωφεληθεί από την ομοιοπαθητική μέθοδο μέσα από το φαινόμενο placebo»!!!

Και φτάνουμε στους κινδύνους που παρουσιάζονται εξαιτίας της ίδιας της πίστης στην ομοιοπαθητική. Μια σύντομη έρευνα στο google θα εμφανίσει πληθώρα περιπτώσεων θανάτων, ατόμων που προτίμησαν την εξωτική αυτή και «κοντινή στη φύση» μέθοδο, αρνούμενοι να αφεθούν στο έλεος της «συμβατικής χημικής ιατρικής». Δε λείπουν οι περιπτώσεις φυλακίσεων γονέων που αμέλησαν να απευθυνθούν σε γιατρό και στράφηκαν σε ομοιοπαθητικό πρακτικό, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν μέχρι και στο θάνατο τα παιδιά τους.

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την εννέα μηνών Gloria Thomas. Η μικρή Gloria εμφάνισε έκζεμα και ο ομοιοπαθητικός «γιατρός» της, ο οποίος επίσης ήταν και πατέρας της, της έκανε θεραπεία (δηλαδή ουσιαστικά της έδινε νερό) όμως η κατάστασή της, αντί να καλυτερεύει, επιδεινώθηκε. Τον Μάιο του 2002 εισήχθη σε νοσοκομείο με μολύνσεις στο δέρμα και στα μάτια. Μετά από τρεις μέρες πέθανε από σηψαιμία που είχε προκαλέσει πνευμονική αιμορραγία. Ήταν μια περίπτωση που θα μπορούσε ίσως να έχει αντιμετωπιστεί αν είχε προληφθεί εγκαίρως, και εν πάσει περιπτώσει, το βρέφος δεν χρειαζόταν να υποφέρει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Ό,τι συνέβη στην Gloria θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε εμφανίζει κάποια φαινομενικά ακίνδυνα συμπτώματα που κρύβουν μια επικίνδυνη και ύπουλη ασθένεια. Ο ομοιοπαθητικός συχνά αδυνατεί να διαγνώσει σωστά μια πάθηση -εξάλλου στην Ελλάδα δεν απαιτείται να έχει τελειώσει καμιά Ιατρική σχολή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διάσημος Γ. Βυθούλκας, ο οποίος αποφοίτησε από το Ινδικό Ινστιτούτο Ομοιοπαθητικής, και όχι από κάποια Σχολή Ιατρικής. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι μπορεί κάποιος να κάνει μεταπτυχιακό ομοιοπαθητικής (δεν υπάρχει ειδίκευση στην ομοιοπαθητική) μετά από παρακολούθηση 3ετούς προγράμματος της Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, με τα μαθήματα να γίνονται σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας…

Φυσικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να απευθυνθεί στην ομοιοπαθητική όταν έχει το κοινό κρύωμα ή έναν πονοκέφαλο, και όχι μια ανίατη αρρώστια ή μια δύσκολη νόσο όπως είναι η σηψαιμία. Αυτό όμως είναι σαν να παραδέχεται ότι η ομοιοπαθητική είναι περιορισμένης εμβέλειας σε σχέση με την ιατρική, ότι φτάνει μέχρι ένα σημείο και από εκεί και πέρα αδυνατεί να ανταποκριθεί. Γιατί λοιπόν να ασχοληθεί κανείς μαζί της; Γιατί να ρισκάρει κάποιος με την υγεία του και να μην πάει κατευθείαν σε γιατρό;

Η ομοιοπαθητική κέρδισε έδαφος μαζί με τις υπόλοιπες new age μόδες: φενγκ σούι, αρωματοθεραπεία, χρωματοθεραπεία, μαγνητοθεραπεία, ρέικι, ολιστική ιατρική, ιριδολογία, κεριά στο αυτί (!)˙ ο κατάλογος γίνεται όλο και πιο εξωτικός. Είναι μέρος της σύγχρονης λανθάνουσας «επιστροφής στη φύση», κατά την οποία ό,τι είναι πλαστικό και “χημικό” (στην πραγματικότητα, βέβια, τα πάντα είναι χημικά) μας απομακρύνουν από τη φύση ενώ ό,τι είναι πράσινο ή μυρίζει ωραία μας χαρίζει ισορροπία ή…βελτιώνει την αύρα μας.

Η ομοιοπαθητική παρουσιάζεται κουστουμαρισμένη, σοβαροφανής και με χαμόγελα. Σε όποιο ερώτημα για λάθος διαγνώσεις τους, για θανάτους και ανεκδοτολογικές περιπτώσεις αποτυχημένων θεραπειών, όπως η παραπάνω περίπτωση της Gloria, απαντούν με μαρκετίστικες φράσεις όπως «Την ομοιοπαθητική να την εμπιστεύεσαι, τους ομοιοπαθητικούς να προσέχεις». Συχνά προβάλλουν σαν αντίλογο λάθη (πραγματικών) γιατρών ή παραβιάσεις της δεοντολογίας τους για να δείξουν την διαφθορά του φαρμακοβιομηχανικού συστήματος. Αυτοί όμως οι γιατροί κατηγορούνται, και πολλές φορές οδηγούνται στη φυλακή, ακριβώς επειδή ΔΕΝ ασκούν την επιστημονική μέθοδο όπως θα έπρεπε. Τι λάθος έκανε όμως ο ομοιοπαθητικός πατέρας της Gloria; Τίποτα. Ακολούθησε τη μέθοδο όπως ακριβώς έπρεπε να κάνει, σύμφωνα με τις αξιώσεις του Hahnemann. Οι ομοιοπαθητικοί πρακτικοί θέλουν να μας πείσουν ότι από τη στιγμή που οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες έχουν στόχο το κέρδος, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε κανένα φάρμακό τους, και παραβλέπουν ότι η δικιά τους πρακτική είναι μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων. Παρουσιάζονται επιστημονικοφανείς ενώ ταυτόχρονα κατηγορούν την «παραδοσιακή» ιατρική και όλους τους ανταγωνιστές τους ότι δεν έχουν αρκετά ανοιχτό μυαλό. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ούτε παραδοσιακή ούτε δυτική ούτε εναλλακτική ιατρική. Μια θεραπεία είτε γιατρεύει μια αρρώστια είτε όχι. Αν το κάνει, τότε απλά ανήκει στην Ιατρική.

Το προσωπείο της επικίνδυνης αυτής μεθόδου είναι φιλικό, από πίσω όμως κρύβεται το κέρδος, η εκμετάλλευση ανθρώπων που είναι σε ανάγκη, ο δογματισμός, η έλλειψη μόρφωσης και η ευπιστία. Η ομοιοπαθητική πρέπει να μπει στη θέση που της ανήκει, μαζί με τα υπόλοιπα φαντάσματα που στέκονται ενάντια στον ορθολογισμό και την επιστήμη.

Δείτε και αυτό

Αδερφοί Γκριμ – Όχι Και Τόσο Παραμυθένια Υπόθεση

«Είμαι ο Θάνατος, και εξασφαλίζω ότι όλοι είναι ίσοι» Αδερφοί Γκριμ, “Godfather Death” Οι αδερφοί …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *