Αρχική / Θρησκεία / Οι επιζήσαντες του Charlie Hebdo αισθάνονται μόνοι, ενώ ο εχθρός ακόμα κυκλοφορεί

Οι επιζήσαντες του Charlie Hebdo αισθάνονται μόνοι, ενώ ο εχθρός ακόμα κυκλοφορεί

Στις 7 Ιανουαρίου 2015 εξελίχτηκαν τα λυπηρά γεγονότα στην πρωτεύουσα της Γαλλίας, όταν δύο αδέρφια επιτέθηκαν στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά μέλη του. Αιτία της επίθεσης ήταν τα βλάσφημα καρτούν σε εξώφυλλά του, τα οποία παρουσίαζαν τον Μωάμεθ, απεικόνιση που αποτελεί λόγο θανάτωσης για πολλούς Ισλαμιστές (όπου ως ‘Ισλαμιστές’, φυσικά, δεν αναφέρονται όλοι οι Μουσουλμάνοι, αλλά όσοι θεωρούν πως έχουν δικαίωμα να επιβάλλουν τη δική τους κυριολεκτική ερμηνεία των ιερών τους κειμένων στην ευρύτερη κοινωνία). Τα τελευταία 30 χρόνια έχει αναβιώσει αυτή η βάρβαρη και οπισθοδρομική τάση στον κόσμο του Ισλάμ που δεν συγχωρεί αντιφρονούντες και δεν αρνείται να τιμωρήσει το έγκλημα του να εκφράζεις διαφορετική γνώμη. Από τα περιστατικά των δανέζικων καρτούν και την περίπτωση του Σαλμάν Ρούσντι δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, ενώ όσοι αγνοούν τις απειλές και αντιστέκονται στον ολοκληρωτισμό της θρησκείας βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει ριζικά, όσων δεν τερματίζεται.

Source
Πηγή

Η Ayaan Hirshi Ali, άλλη μία κυνηγημένη από θρησκόληπτους βάρβαρους, είχε μιλήσει για ‘διανομή του ρίσκου’ που αντιμετωπίζουν όσοι κάνουν κριτική στη συγκεκριμένη θρησκεία, μέσω της εξάπλωσης αντιισλαμιστικών μηνυμάτων και με σκοπό τη δημιουργία τόσο μεγάλης πληθώρας πιθανών στόχων για τους φονταμενταλιστές που να γίνει αδύνατο να ανταπεξέλθουν. Η ελευθερία του λόγου είναι ένα δημόσιο αγαθό, ένα αγαθό του οποίου όλοι, συγγραφείς και αναγνώστες, απολαμβάνουν τα οφέλη οπότε δεν είναι παράλογο όταν απειλείται από ευερέθιστους προσβεβλημένους να προθυμοποιείται η κοινωνία να προστατέψει και αυτούς που το εξασκούν και αυτούς που ωφελούνται έμμεσα από αυτό. Η Ayaan, μία Σομαλή που ξέφυγε από τη θεοκρατική κοινωνία της πατρίδας της για να φτάσει να εκλεγεί μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στην Ολλανδία, είδε σε έναν δρόμο της χώρας που την φιλοξενούσε το πτώμα ενός φίλου της σκηνοθέτη, του Theo Van Gogh, μαχαιρωμένο πολλαπλές φορές για το έγκλημα του γυρίσματος μιας ταινίας που αφορούσε τη συμπεριφορά στις γυναίκες όπως περιγράφεται στο Κοράνι. Η τελευταία μαχαιριά κρατούσε καρφωμένο ένα μήνυμα στο σώμα του θύματος με την απειλή ότι η Ayaan ήταν η επόμενη, καθώς είχε βοηθήσει στην παραγωγή της συγκεκριμένης ταινίας (Submission: Part I, 2004). Αντίθετα με την κοινωνική ευαισθησία που είχε κάθε δικαίωμα να περιμένει η Ayaan, δυσκολεύεται ακόμα και να βρει κατοικία διαμονής, αφού οι εκάστοτε γείτονες δεν δίνουν συγκατάθεση να μένει δίπλα τους από φόβο μήπως μετατραπούν σε παράπλευρες απώλειες μίας ακόμα επίθεσης από αυτές που κοντεύουμε να συνηθίσουμε. Ο κίνδυνος αυτός δεν είναι υπερτιμημένος φυσικά, και η Ayaan που ‘δε λέει να το βουλώσει’, αντιστεκόμενη σε κάθε μορφής σεξισμό, ρατσισμό και φονταμενταλισμό, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να κυκλοφορεί μόνο με τη συνοδεία σωματοφυλάκων.

Αντίστοιχα μέτρα ασφαλείας ταλαιπωρούν και τα εναπομείναντα μέλη του Charlie Hebdo, αφού για να επισκεφτεί κάποιος τα γραφεία του πρέπει πλέον να περάσει από ελέγχους που αρμόζουν σε αρχηγό κράτους σε περίοδο πολέμου. Και αυτό είναι το λιγότερο, αφού μετά από την τραγωδία των αρχών του 2015 όχι μόνο δεν είχαν την υποστήριξη από άλλα ΜΜΕ, που αρνήθηκαν κατά κόρον να δείξουν τα επίμαχα καρτούν που ενόχλησαν τους ισλαμιστές, αλλά ούτε από την γενικότερη αριστερά, στην οποία οι ίδιοι ανήκουν. Πέρα από το βραχύβιο μήνυμα «Je suis Charlie», που είχε το πνευματικό εύρος του «καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται», μικρή υποστήριξη υπήρξε στο βασικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου που δέχτηκε επίθεση τη μέρα εκείνη. Αντιθέτως, επιφανείς εφημερίδες, όπως η New Yorker μόλις δύο μέρες μετά την επίθεση, χαρακτήρισαν το περιοδικό ρατσιστικό και ‘ισλαμοφοβικό’ σε σημείο να το παρομοιάσουν με ναζιστική προπαγάνδα, και φυσικά τις ακολούθησαν κι άλλα ΜΜΕ. Ακόμα και πολιτικοί όπως ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ αναγνώρισε μια ‘λογική’ στο να επιτεθούν οι ισλαμιστές στους κομίστες του περιοδικού, ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ το χαρακτήρισε «προσβλητικό». Οι κομίστες από θύματα μετατράπηκαν σε θύτες που θα έπρεπε να περιμένουν αυτό που τους συνέβη, που «τα ‘θελαν και τα ‘παθαν», οπότε «ας πρόσεχαν».

Αριστερός, βέβαια, είναι αυτός που υποστηρίζει αριστερές ιδέες. Και οι αριστεροί που υποστηρίζουν στη βάση της την ιδέα της ελευθερίας του λόγου αλλά αποσύρουν την υποστήριξή τους ανά περίπτωση, δεν είναι απλά ασυνεπείς, αλλά συμμαχούν με τις απολυταρχικές δυνάμεις στις οποίες ανήκουν και οι εκτελεστές των μελών του Charlie. Πόσοι καταδίκασαν το περιοδικό για προσβλητική συμπεριφορά όταν σατίριζε τον Ιησού; Πόσοι μίλησαν για ‘χριστιανοφοβία’; Οι ίδιοι αυτοί αριστεροί που το βρίσκουν εξαιρετικά εύκολο να ποστάρουν κάθε είδους βλάσφημα memes κατά του Χριστιανισμού, συμπεριφορά που θεωρούν τρανή απόδειξη της αριστεροσύνης τους, δεν τολμούν να δείξουν την ίδια κριτική στάση εναντίον μιας άλλης θρησκείας, απλά και μόνο επειδή είναι η θρησκεία μιας μειονότητας (μειονότητα είναι, βέβαια, μόνο στη Δύση).

«Αισθανόμαστε τρομερά μόνοι», λέει ο οικονομικός διευθυντής του Charlie, απηχώντας την έκκληση της Ayaan για διαμοιρασμό της ευθύνης και του ρίσκου της βλασφημίας. «Ελπίζαμε ότι και άλλοι θα έκαναν σάτιρα. Κανένας δεν θέλει να μας συμπαρασταθεί στη μάχη γιατί είναι επικίνδυνο. Μπορεί να πεθάνεις». Δεν είναι μόνο ο φόβος, όμως, που αποτρέπει άλλους από το να βλασφημήσουν εναντίον του Ισλάμ (φόβος βάσιμος). Είναι και μια λανθάνουσα ευαισθησία στα δικαιώματα μιας μειονότητας, την αποξένωσης των μελών της οποίας μάλλον διαιωνίζουν με αυτόν τον τρόπο, παρά την αποτρέπουν. Για ποιο λόγο να φερόμαστε διαφορετικά στους πιστούς μιας θρησκείας από ό,τι σε αυτούς μιας άλλης; Πόσο δόκιμο είναι να θεωρούμε ότι οι μουσουλμάνοι πρέπει να προστατεύονται από την κριτική και τη βλασφημία, ή πως είναι ανίκανοι να την αντέξουν; Σίγουρα αν κάποιος θεωρεί τη θρησκεία ή την εκκλησία στοιχείο αντιδραστικό ή οπισθοδρομικό, θα πρέπει να θεωρεί όλες τις θρησκείες ίσες σε αυτόν το ρόλο.

Περαιτέρω κατηγορίες κατά του περιοδικού ότι η συντριπτική πλειοψηφία του περιεχομένου του είναι εναντίον του Ισλάμ παρά για οποιοδήποτε άλλο θέμα είναι εντελώς αβάσιμες, όπως φαίνεται σε μια έρευνα που έγινε για την ύλη των εξωφύλλων του των τελευταίων 10 ετών. Έχει ειπωθεί πως «το 95% του υλικού του είναι αντιμουσουλμανικό», αλλά στην πραγματικότητα από τα 523 τεύχη μόνο τα 38 εξώφυλλα αφορούσαν τη θρησκεία, και από αυτά μόνο τα 7 το Ισλάμ (ενώ τα 21 τον Χριστιανισμό), δηλαδή το 0,1% του συνόλου των εξωφύλλων!

Είτε αυτή η ασύμμετρη λογική που θεωρεί την κριτική εναντίον του Χριστιανισμού δόκιμη ενώ αυτήν εναντίον του Ισλάμ κατακριτέα είναι κάποιου είδους ‘αναβολής της νοημοσύνης’ είτε προϊόν εκλογίκευσης του αισθήματος φόβου με την εφεύρεση λογικοφανών δικαιολογιών, είναι καταστροφική για το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, δικαίωμα που πλέον έχουμε ομολογουμένως χάσει όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα.

Source
Πηγή
The one year anniversary issue of Charlie Hebdo illustrates god and writes “the killer still runs loose”.
Το καινούργιο τεύχος του Charlie Hebdo κυκλοφορεί με εξώφυλλο που αναγράφει «Ο δολοφόνος κυκλοφορεί ακόμα».

Δείτε και αυτό

Η Ίδρυση του Ισραήλ

«Το μόνο χειρότερο από το να έχεις για εχθρούς τους Βρετανούς, είναι να τους έχεις …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *