Αρχική / Θρησκεία / Απαντώντας στους απολογητές του Ισλάμ

Απαντώντας στους απολογητές του Ισλάμ

Λες και δεν έχει ο πλανήτης αρκετή εμπειρία θρησκευτικής βίας καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας ώστε να μπορεί να την αναγνωρίσει όταν τη βλέπει, μετά από κάθε ισλαμιστική τρομοκρατική επίθεση ξεκινάει νέο κύμα διαφωνιών για το αν η επίθεση είχε κάποια σχέση με το Ισλάμ ή όχι. Είναι κυρίως η Δύση που της είναι άβολο να κατηγορήσει τη συγκεκριμένη θρησκεία και ψάχνει να βρει οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία για να αποφύγει την αντιπαράθεση. Οι απολογητές του Ισλάμ το έχουν κάνει τέχνη, και κάποιοι καριέρα, και εδώ θα δούμε τα πιο κοινά επιχειρήματα που παρουσιάζουν, και θα προσπαθήσουμε να τα αποκρούσουμε.

Logo made by Devon Tracy (source)
Logo made by Devon Tracy (source)

 

Η αυτοκτονία δεν επιτρέπεται στο Ισλάμ, άρα οι «αυτόχειρες βομβιστές» δεν είναι πραγματικοί Μουσουλμάνοι

            Οι αυτόχειρες βομβιστές δεν αυτοκτονούν ακριβώς˙ χρησιμοποιούν το σώμα τους σαν όπλο για να σκοτώσουν άλλους. Οι Μουσουλμάνοι δεν αναφέρονται σε αυτήν την πρακτική με αυτόν τον όρο, όπως κάνει η Δύση, αλλά σαν την πρακτική ενός «fedayin» ή «shahid», που σημαίνει «μάρτυρας». Το μαρτύριο («istishhad») επιτρέπεται και με το παραπάνω –για την ακρίβεια ο πιστός παροτρύνεται σε αυτό- ακόμα κι αν η αυτοκτονία απαγορεύεται (Κοράνι 4.29: «Μη σκοτώνετε οι ίδιοι τους εαυτούς σας»). Ένα από τα πολλά σχετικά εδάφια του Κορανίου είναι το 4.74: «Όποιος θυσιάζει τη ζωή του κόσμου τούτου για να κερδίσει τη μέλλουσα, πολεμά στον δρόμο του Θεού˙ είτε ηττηθεί είτε νικήσει, θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα». (Για περεταίρω από το Κοράνι, τα Χαντίθ και τη Σίρα, κάντε κλικ εδώ)

            Επίσης, ο Μωάμεθ ο ίδιος προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το έκανε όταν αισθάνθηκε πως τον είχε εγκαταλείψει η θεϊκή έμπνευση. Καθώς ετοιμαζόταν να πηδήξει από κάποιο βράχο, ο αρχάγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε και τον σταμάτησε καθησυχάζοντάς τον πως ήταν όντως ο προφήτης του Αλλάχ (Bukhari, 9.87.111)˙ αυτό έγινε αρκετές φορές. Οπότε, ακόμα κι όταν ο ίδιος ο Προφήτης επιχείρησε αυτοκτονία, ο Γαβριήλ όντως τον σταμάτησε αλλά χωρίς ακριβώς να του πει πως η αυτοκτονία είναι ανεπίτρεπτη, σφάλμα ή αμαρτία –αλλά μόνο με το να απομακρύνει τις αμφιβολίες του, δηλαδή τον λόγο για τον οποίο είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Θα είχε συγχωρεθεί ο Μωάμεθ αν είχε ολοκληρώσει τον σκοπό του στην περίπτωση που ο Γαβριήλ δεν τον σταματούσε;

Δεν είναι το Ισλάμ, είναι ο «φανατισμός»

            Κανένας δεν μπορεί να είναι απλά «φανατικός», «ακραίος», «εξτρεμιστής» ή «φονταμενταλιστής». Μπορεί να είναι φανατικός σε κάτι (ή για κάτι). Ακροδεξιοί, ακροαριστεροί κτλ˙ όλοι είναι ακραίοι στην ιδεολογία που ασπάζονται. Άρα, μιλάμε για «Μουσουλμάνους εξτρεμιστές» ή για «ακραίους Ισλαμιστές», αν προτιμάτε.

«Ισλάμ» σημαίνει «ειρήνη»

Όχι, δεν σημαίνει ειρήνη. «Ισλάμ» είναι η αραβική λέξη που μεταφράζεται ως «υποταγή». Αυτό είναι είτε κάτι που έχει σημασία είτε όχι. Αλλά δεν πρέπει να αγνοείται ή να διαστρεβλώνεται.

Το Ισλάμ είναι η θρησκεία της ειρήνης

            Αν μια θρησκεία είναι ειρηνική, οι εξτρεμιστές και οι φονταμενταλιστές της θα είναι οι πιο φιλειρηνικοί άνθρωποι του πλανήτη. Είναι οι αρχικές ιδέες που σπρώχνουν αυτούς τους ανθρώπους σε βίαιο μονοπάτι. Αν η ιδεολογία είναι ειρηνική, ο εξτρεμιστής θα είναι έξτρα ειρηνικός˙ όχι ένας γενοκτονικός, αυτοκαταστροφικός, δολοφονικός μανιακός. Ο Σαμ Χάρις ήταν που έκανε γνωστό τον Τζεϊνισμό σε αυτό το πλαίσιο. Ο Τζεϊνισμός είναι μια θρησκεία που αποστρέφεται και απαγορεύει τη βία σε κάθε περίπτωση, με κάθε κόστος. Ο Γκάντι δανείστηκε αυτήν την ιδέα της μη-βίας και την πακετάρισε εκ νέου με το όνομα «πασιφισμός». Ο πιο εξτρεμιστής Τζεϊνιστής περπατάει με το βλέμμα στο έδαφος για να μην πατήσει κανένα έντομο. Όπως το έθεσε ο Χάρις: «όσο πιο τρελός Τζεϊνιστής είσαι, τόσο λιγότερο πρέπει να ανησυχούμε για σένα».

«Όχι όλοι»

            Φυσικά. Σαφώς και δεν είναι όλοι οι Μουσουλμάνοι βίαιοι/ομοφοβικοί/αντισημιτικοί ή οτιδήποτε άλλο. Κυριολεκτικά κανένας δεν το λέει αυτό (όχι, ούτε καν ο Τραμπ το λέει αυτό). Σε ποιον, λοιπόν, απευθύνεται η απάντηση;

            Και τώρα που συμφωνήσαμε πως «όχι όλοι»: πόσοι; Και ποιους πρέπει να μετρήσουμε; Με ποιους από τους Μουσουλμάνους έχετε πρόβλημα; Με τους τζιχαντιστές; Μήπως έχει σημασία που η ομοφοβία κυριαρχεί στις Μουσουλμανικές κοινότητες (σε βαθμό που να προκαλεί τη βία); Αν ενδιαφέρεστε για κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες, πρέπει να σας ενδιαφέρει και αυτό. Και αν ανησυχείτε για την άνοδο της ακροδεξιάς, τότε πρέπει να ανησυχείτε και για αυτούς που μεγαλώνουν με τη θεοκρατική αντίληψη της ζωής. 52% των Βρετανών Μουσουλμάνων επιθυμούν η ομοφυλοφιλία να γίνει παράνομη (ίσως πρέπει να το αντιπαραβάλουμε αυτό με το αντίστοιχο 10% επί του συνολικού πληθυσμού –επίσης εκπληκτικά υψηλό ποσοστό, νομίζω). Πέρα από την ομοφοβία, τον αντισημιτισμό, τον σεξισμό, την αποστροφή για την ελευθερία του λόγου και κάθε άλλη ελευθερία που απολαμβάνετε, η προώθηση ανελεύθερων ιδεών και πρακτικών είναι προβλήματα που μοιράζονται τόσο οι ακροδεξιοί όσο και οι υπερβολικά θρησκευόμενοι. Δυστυχώς, το Ισλάμ συγκεκριμένα είναι πολύ πίσω σε αυτά τα ζητήματα, και απέχει πολύ από το να μεταρρυθμιστεί, οπότε είναι κυρίως οι Μουσουλμάνοι μεταξύ των θρησκευόμενων αυτοί που μοιράζονται τέτοιες απόψεις.

            Εμείς, οι Δυτικοί, θα έπρεπε να ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει μια θρησκεία να έχει δύναμη και πόσο επείγον είναι να απομακρυνθεί από την πολιτική και να της αποσπαστεί κάθε δύναμη καταπίεσης ατόμων. Το έχουμε κάνει στο παρελθόν, πρέπει να το κάνουμε ξανά. Αλλά, η επανάληψη του μάντρα «όχι όλοι» είναι αντιπαραγωγική, όχι μόνο προς αυτόν τον στόχο, αλλά και στην ίδια την ταυτοποίηση του προβλήματος. Η φράση χρησιμοποιείται για να θολώσει τα νερά και να προκαλέσει σύγχυση, για να υπονοήσει προκατάληψη εκεί που υπάρχει ανάγκη για εύλογη κριτική, και απομακρύνει την προσοχή από το ζήτημα που χρειάζεται αντιμετώπιση (στην περίπτωση που το μάντρα ‘έπιασε’ ξανά, μιλούσαμε για το αν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα με το Ισλάμ).

Ο Χριστιανισμός έχει τη δυνατότητα να είναι τόσο βίαιος όσο το ISIS, οπότε δεν είναι το Ισλάμ συγκεκριμένα που αποτελεί πρόβλημα -θυμάστε τις Σταυροφορίες και τον Μεσαίωνα;

            Εμένα δεν με κυνηγάει η Ιερά Εξέταση. Ούτε κι εσάς. Τι σχέση έχουν οι Σταυροφορίες με οτιδήποτε; Είναι, φυσικά, αλήθεια πως ο Χριστιανισμός στα χειρότερά του έχει προξενήσει μιζέρια και καταστροφή σε βαθμό που θα ήταν αδύνατο να φανταστούμε αν δεν ήταν το ISIS να μας το θυμίσει, αλλά δεν βλέπω πώς αυτή η σύγκριση θα μπορούσε να βοηθήσει να λύσουμε κανένα από τα τρέχοντά μας προβλήματα. Θα μπορούσε, για την ακρίβεια, αν την παίρναμε σαν απόδειξη του πόσο γρήγορα πρέπει να ξεφορτωθούμε το ISIS, και κατ’ επέκταση τον παγκόσμιο τζιχαντισμό, εφόσον κανένας, ούτε αυτοί που ξεστομίζουν αυτό το διαμαντάκι της απολογητικής ρητορικής, δεν έχει καμία συμπάθεια για αυτά τα παραδείγματα του πώς όλα μπορούν να πάνε στραβά όταν παίρνει κανείς τη θρησκεία στα σοβαρά. Κι όμως, η σύγκριση χρησιμοποιείται για τη δημιουργία ενοχών και για να ρίξει ευθύνες στη Δύση αντί προς αυτούς που έχουν ως στόχο την καταστροφή μας. Και δένει πολύ καλά με το επόμενο επιχείρημα.

            Αλλά προηγουμένως, αξίζει να παρατηρηθεί πόσο χαρακτηριστικό είναι το ότι αυτοί οι ρητορικοί ταξιδιώτες του χρόνου που πηδάνε 9 ολόκληρους αιώνες για να αναφέρουν τις Σταυροφορίες, δεν κάνουν τον κόπο να πάνε άλλον έναν χρόνο πίσω στο παρελθόν και να δουν τι έκαναν οι Μουσουλμάνοι Σελτζούκοι Τούρκοι που εισέβαλλαν στα λεγόμενα «Χριστιανικά εδάφη». Αν νομίζετε ότι διέδωσαν τον δικό τους ‘καλό λόγο’ ειρηνικά, ξανασκεφτείτε το. Οι Μουσουλμάνοι έχουν το δικό τους μερίδιο στην ιστορία της βίας. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να θυμηθεί κανείς και πως αιώνες ολόκληρους οι Μουσουλμάνοι σκορπούσαν τον όλεθρο σε τεράστιες εκτάσεις γης όπου κατοικούσαν άπιστοι κατά τη διάρκεια της περιόδου που είναι γνωστή (καθόλου ειρωνικά, ή, τέλος πάντων, σίγουρα επιλεκτικά) ως Χρυσή Εποχή των Αράβων.

Εμείς φταίμε – Οι σύγχρονοι τρομοκράτες απλά αντιδρούν στα εγκλήματα της Δύσης

            Ας αγνοήσουμε, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, το γεγονός πως αυτή η σύγχρονη άνοδος του Ισλάμ χτίζεται εδώ και έναν αιώνα, ας ξεχάσουμε τον Ισλαμιστή φιλόσοφο που ενέπνευσε τον Μπιν Λάντεν Sayyid Qutb, ας ξεχάσουμε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το γεγονός πως η Σαουδική Αραβία διαχέουν τον Ουαχαμπισμό στη Μέση Ανατολή επί δεκαετίες, ας αγνοήσουμε πόσο δύσκολο είναι να βρούμε διαφορές μεταξύ του ISIS και όσων έκανε ο Μοάμεθ (οι Μουσουλμάνοι καλούνται να προσομοιάζουν τη ζωή του προφήτη) και ας συμφωνήσουμε, χάριν συζήτησης, πως όλα όσα βλέπουμε και όλα όσα παθαίνουμε από τους τζιχαντιστές είναι αποτέλεσμα μιας μοιραίας απόφασης της κυβέρνησης του Μπους. Αλλά, ακόμα κι αν συμφωνήσουμε με αυτήν την κυνική άποψη και να κατηγορήσουμε την Αμερική ή τη Δύση για ό,τι συμβαίνει, και τι μ’ αυτό; Ή, καλύτερα, και τώρα τι; Να υποθέσουμε πως τώρα ξαφνικά δεν πρέπει να ανησυχούμε για την τρομοκρατία; Ή πως θα σταματήσει αν απολογηθούμε και ζητήσουμε συγγνώμη; Μπορούμε να σκορπούμε κατηγορίες προς πάσα κατεύθυνση (είναι πολλοί που έχουν μέρος στην ευθύνη) αλλά το πρόβλημα παραμένει, και παραμένει σαφώς θρησκευτικό˙ ακόμα κι αν είναι θρησκευτικό μόνο στην έκφανσή του και όχι στην αιτία του˙ και μόνο ξέροντας αυτήν την πραγματικότητα θα μπορέσουμε να μιλήσουμε με σαφήνεια γι’ αυτό και να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Αντιθέτως όμως, αυτό το επιχείρημα, όπως και όλα τα υπόλοιπα, θολώνει τα νερά και αποπροσανατολίζει τη συζήτηση -όταν δεν την τερματίζει. (Κάποιοι θα επιλέξουν να αγνοήσουν ακόμα κι αυτό, αλλά το ISIS μας λέει γιατί μας μισεί και θέλει να μας πολεμάει, και δεν είναι ο Μπους)

Ισλαμοφοβία!

            Ο όρος «Ισλαμοφοβία» κατασκευάστηκε έτσι ώστε να ηχεί σαν την «ξενοφοβία» ή την «ομοφοβία», σκόπιμα. Ο σκοπός είναι να επικαλεστεί κατηγορία προκατάληψης ή μισαλλοδοξίας, και να υπονοήσει ρατσισμό. Για να το πούμε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται (για όσους δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα), το «Ισλάμ» δεν είναι ράτσα, είναι θρησκεία. Πού βρίσκεται η προκατάληψη στο να κάνει κανείς κριτική σε μια θρησκεία; Θα χρησιμοποιούσε κανείς τους όρους «Χριστιανοφοβία» ή «Βουδισμοφοβία»; Ούτε το «Ισλάμ» δεν είναι το ίδιο με τους «Μουσουλμάνους», τα άτομα που προσφύονται σε αυτό. Η κριτική του Ισλάμ είναι κριτική ιδεών, όχι ανθρώπων. Δεν είναι δυνατόν να κατηγορούμε κάποιον που ασκεί κριτική σε ιδέες όταν δίνει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί πως οι ιδέες είναι εσφαλμένες˙ αυτό είναι κάτι σύνηθες στην κουλτούρα μας, και είναι θεμελιώδες στοιχείο της δημοκρατίας. Είναι απλά θέμα ελευθερίας του λόγου, και η κοσμικότητα την καθιστά απαραίτητη.

            Φυσικά, αν κάνουμε κριτική σε μια ιδέα –όπως η ιδέα των γάμων με παιδιά- κατ’ επέκταση κάνουμε κριτική και σε αυτούς που συμφωνούν μ’ αυτήν και, ακόμα περισσότερο, σε αυτούς που την κάνουν πράξη. Αυτό δεν δείχνει προκατάληψη στο ελάχιστο. Θα υπονοούσε προκατάληψη μόνο στην περίπτωση που θα κατηγορούσαμε κάποιον χωρίς να ξέρουμε τίποτα γι’ αυτόν εκτός από κάνα δυο επουσιώδη χαρακτηριστικά του, όπως το χρώμα του δέρματος ή η εθνικότητά του. Προκατάληψη θα πει να επιτίθεσαι σε κάποιον γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτά που κάνει. Αλλά οι άνθρωποι είναι, και πρέπει να είναι, υπόλογοι για τις ιδέες και τα πιστεύω τους, πόσο μάλλον για τις πράξεις τους (γιατί, δεν μπορείς να διαλέξεις τη ράτσα σου, αλλά μπορείς οπωσδήποτε να διαλέξεις με ποιες ιδέες συμφωνείς).

            Όπως λέει ο Maajid Nawaz, «καμιά ιδέα δεν είναι υπεράνω ελέγχου, κανένας άνθρωπος δεν είναι ανάξιος αξιοπρέπειας». Και, με τον ίδιο τρόπο που δεν δικαιούμαστε να κατηγορούμε αυτούς που δεν έχουν κακή συμπεριφορά, πρέπει να κρατάμε υπόλογους αυτούς που έχουν, και να ερευνούμε τους λόγους για τους οποίους την έχουν.

            Αν θέλουμε να μιλάμε ειλικρινά και ευφυώς για το αν η τρομοκρατία (και άλλα είδη βίας) είναι θρησκευτική στις αιτίες και στη φύση της ή όχι, πρέπει να απολέσουμε αυτόν τον ελαττωματικό τρόπο συνειρμικής σκέψης τον οποίο καπηλεύεται ο όρος «Ισλαμοφοβία» με το να συγχωνεύει την κριτική του Ισλάμ με την προκατάληψη εναντίον Μουσουλμάνων. Ο όρος χρησιμοποιείται, εκτός από τους ίδιους τους ισλαμιστές, από αυτούς που τρέμουν στη ιδέα πως κάποιος θα κατηγορήσει τους ίδιους για Ισλαμοφοβικούς κι έτσι βιάζονται να αποδώσουν την κατηγορία προς κάποιον άλλο για να απολέσουν την πιθανότητα να στιγματιστούν αυτοί («πώς γίνεται να είμαι Ισλαμοφοβικός», θα έλεγαν, «αφού εγώ κατηγορώ άλλους γι’ αυτό;»). Αυτό εννοεί ο Faisal Saeed al Mutar όταν αναφέρεται στην «φοβία Ισλαμοφοβίας». Αυτό που κάνει έκπληξη είναι πως η κατηγορία πιάνει ακόμα τόπο˙ σε αυτούς που επηρεάζονται υπερβολικά εύκολα για να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ ενός συστήματος ιδεών και όλων εκείνων που υιοθετούν κάποια παραλλαγή τους. Ο Gad Saad αποκαλεί αυτήν την αδυναμία της Δύσης, και κυρίως αυτών που ανήκουν στην Αριστερά, να αμυνθούν υπέρ των φιλελεύθερων ιδεών που παριστάνουν ότι υποστηρίζουν, «προοδευτική» ίωση του μυαλού: «Προτιμούν τον άνανδρο θάνατο στην εμβρυακή στάση παρά να αγωνιστούν για ελεύθερες, φιλελεύθερες, κοσμικές κοινωνίες».

            Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ αναφέρει πώς Ιρανοί φονταμενταλιστές εφηύραν τον όρο στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ώστε «να ανακηρύξουν το Ισλάμ απρόσβλητο», και εκτιμά πως είναι «επάξιος απολυταρχικής προπαγάνδας». Η Ισλαμοφοβία είναι όντως, όπως ο Χίτσενς βοήθησε να αναγνωριστεί, «μια λέξη δημιουργημένη από φασίστες που χρησιμοποιείται από δειλούς για να ποδηγετούν ηλίθιους».

            Υπό άλλη οπτική, ακόμα κι αν πάρουμε τη λέξη στα σοβαρά, παραμένει χωρίς νόημα. Κυριολεκτικά μιλώντας, μια φοβία είναι ένας παράλογος φόβος, ένα είδος νευρικής διαταραχής. Αν κάποιος έχει κλειστοφοβία, για παράδειγμα, πιθανόν να το βρίσκει δύσκολο να μπει σε ασανσέρ, ακόμα κι αν ξέρει πως δεν θα έπρεπε να φοβάται. Τι, όμως, είναι παράλογο στο να φοβάται κανείς το Ισλάμ; Χρειάζεται κάποια υπενθύμιση της επίθεσης στο περιοδικό Charlie Hebdo, της υπόθεσης των Δανικών καρτούν ή της περίπτωσης Salman Rushdie; Η λίστα είναι αρκετά μεγαλύτερη. Με αυτήν την έννοια, αυτοί που δεν φοβούνται το Ισλάμ είναι που φέρονται παράλογα. Υπάρχουν πολλοί και πραγματικοί λόγοι να φοβάται κανείς τη συγκεκριμένη θρησκεία.

Muslims protest Danish cartoons (Kurt Westergard was one of the cartoonists of the Jyllands Posten publication) (source)
«Όποιος σκοτώσει τον Kurt Westergard θα είναι ήρωας του Ισλάμ» (Ο Kurt ήταν από τους Δανούς σκιτσογράφους της Jyllands Posten) (πηγή)

 

Η σαρία είναι συμβατή με τις δυτικές αξίες

            Αυτό είναι καταφανώς λάθος. Απολογητές (όπως ο Reza Aslan ή ο Mehdi Hasan) θα σας πουν πως δεν υπάρχει μία μόνο ερμηνεία της σαρίας (νόμος του Ισλάμ), και άρα αυτή θα μπορούσε να οριστεί έτσι ώστε να είναι συμβατή με μια δημοκρατία. Αν και ισχύει πως υπάρχει διαφωνία μεταξύ λογίων του Ισλάμ ως προς κάποια περιφερειακά ζητήματα σχετικά με το τι θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στη σαρία, υπάρχουν κάποια κεντρικά δόγματα που δεν μπορούν να αλλοιωθούν ή να αποφευχθούν˙ ή να επιτραπούν αν θέλουμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τις ελευθερίες που έχουμε συνηθίσει, πόσο μάλλον τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Τα γυναικεία δικαιώματα, για παράδειγμα, αγνοούνται χαρακτηριστικά στη σαρία, ενώ η επιθετικότητα προς μη Μουσουλμάνους, σε διάφορους βαθμούς, είναι θεσμός. (ο Bill Warner περιγράφει εκτενώς τι είναι η σαρία εδώ)

Protests in Maldives, 2014 (source)
«Η δημοκρατία είναι αποτυχημένο σύστημα» – διαμαρτυρίες στις Maldives, 2014 (πηγή)

 

Ο τρομοκράτης δεν ήταν πραγματικός Μουσουλμάνος, καθώς συνήθιζε να πίνει μπύρα, να επισκέπτεται στριπτιζάδικα , δεν πήγαινε σε τζαμί, ήταν ομοφυλόφιλος κτλ

            Το ότι αυτό λέγεται στα σοβαρά είναι άξιο απορίας. Δεν υπάρχουν Χριστιανοί που έχουν σεξουαλικές σχέσεις πριν το γάμο; Είναι «δήθεν Χριστιανοί»; Δεν είναι «αρκετά Χριστιανοί»; Θα πάνε στην κόλαση; Οι ίδιοι ίσως διαφωνήσουν με τα παραπάνω.

            Γιατί να υποθέσει κανείς πως ένας εξτρεμιστής θα είναι «άψογος» στα πλαίσια της θρησκείας του; Και ποιος έχει δικαίωμα να κρίνει ποια ακριβώς είναι η άψογη συμπεριφορά; Ίσως πρέπει να αποδώσουμε τη λέξη φονταμενταλιστής σε έναν τέτοιο άψογο πιστό (αν και ακόμα κι αυτοί τείνουν να διαφωνούν μεταξύ τους για θεολογικά θέματα…), αλλά οι εξτρεμιστές μπορούν να είναι όσο ασυνεπείς (στα δικά μας μάτια) όσο μπορεί να είναι κάθε άλλος θρησκευόμενος. Θεωρείται, για παράδειγμα, πως όλες οι αμαρτίες του πιστού θα συγχωρεθούν από τον Αλλάχ, αν πεθάνει γι’ αυτόν (χαντίθ Μούσλιμ 20.4649: «Ο Απόστολος του Αλλάχ είπε: ‘Όλες οι αμαρτίες του μάρτυρα συγχωρούνται εκτός από το χρέος’»). Παραμένουν απόλυτα πιστοί σε πράγματα όπως ο παράδεισος και στο γεγονός πως αν σκοτώσουν άπιστους θα κερδίσουν πρόσβαση σε αυτόν. Ακόμα, λοιπόν, κι αν κάποιου του είναι άβολο να αποκαλέσει τους τζιχαντιστές τέλειους πιστούς για τους παραπάνω λόγους, παραμένουν τέλειοι στρατιώτες (δανείζομαι τον όρο από το ομότιτλο βιβλίο του Terry McDermott, ο οποίος αναφέρεται στους αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου και για το πώς προσομοίωσαν τις προετοιμασίες για μάχη των συντρόφων του Μωάμεθ και πώς το να διαβάζουν για το Ισλάμ «έγινε για μερικούς από αυτούς σχεδόν το μόνο πράγμα που έκαναν»).

            Ο Sohail Ahmed ήταν ένας γκέι ακραίος Ισλαμιστής ο οποίος ήταν «στο κατώφλι του να προετοιμάσει μια τρομοκρατική επίθεση» (όπως ο ίδιος λέει) πριν έρθει στα λογικά του. Ο λόγος που έφτασε να κάνει τέτοιες σκέψεις ήταν ότι ο μόνος τρόπος που μπόρεσε να βρει στα πλαίσια της θρησκείας του για να αντιμετωπίσει τα ομοφυλοφιλικά του αισθήματα ήταν να γίνει πιο έντονα θρησκευόμενος. «Για την ακρίβεια, έγινα πιο ακραίος επειδή ήμουν γκέι», λέει, «σε μια προσπάθεια να γιατρέψω τον εαυτό μου από την ομοφυλοφιλία». Πείτε το υπερβολική αντίδραση αν θέλετε, αλλά η ιστορία αυτού του ανθρώπου το κάνει προφανές πως δεν μπορεί κανείς να προβλέψει το αν κάποιος είναι Ισλαμιστής τρομοκράτης με το να παρατηρεί την, φαινομενικά, όχι και τόσο ευσεβή συμπεριφορά του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι στην πραγματικότητα πιστός Μουσουλμάνος.

            Τέλος, στο Ισλάμ, υπάρχει μία πρακτική που λέγεται taqiyya. Taqiyya είναι η πρακτική της επιτρεπτής άρνησης της προσωπικής πίστης στον Αλλάχ, όταν ένας Μουσουλμάνος απευθύνεται σε αλλόθρησκο. Λόγιοι λένε πως αυτό επιτρέπεται μόνο όταν υπάρχουν συνθήκες καταπίεσης, όταν για παράδειγμα κινδυνεύει η ζωή του πιστού από τυχόν διώξεις. Παρόλα αυτά, η καταπίεση μπορεί να είναι υπαρκτή ή κατά φαντασία στο μυαλό του πιστού, και η taqiyya δίνει την ελευθερία σε έναν εξτρεμιστή να λέει ψέματα για τα πιστεύω του. Θα μπορούσε κάλλιστα να πίνει κρασί (που απαγορεύεται στο Ισλάμ) και να αποφεύγει τα τζαμιά για να παρουσιάσει ένα προσωπείο μη ευσεβούς πιστού πριν πάρει ένα φορτηγό και το ρίξει πάνω σε αθώους πολίτες για να μην τραβήξει την προσοχή των αρχών. Ας σημειωθεί πως η taqiyya είναι το αντίθετο άκρο από την ενοχική πρόβλεψη του Ιησού στον Πέτρο πως θα τον αρνηθεί 3 φορές πριν λαλήσει ο πετεινός, και λάβετε υπόψη τη διαφορά μεταξύ της συναναστροφής με κάποιον που έχει οικειοποιηθεί μία από τις δύο όψεις ευλάβειας και μετά την άλλη (ποιος είπε ότι όλες οι θρησκείες είναι ίδιες;).

Θρησκευτικοί ηγέτες του Ισλάμ καταδικάζουν το ISIS και τους τζιχαντιστές

«Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ είναι δομημένο όπως ο φονταμενταλιστικός Χριστιανισμός, που σημαίνει ότι υπάρχει πολύ μικρή δομή, περιορισμένη ιεραρχία και κανένας απόλυτος κριτής ή αυθεντία» (ξαναδανείζομαι από το βιβλίο του Terry McDermott). Αν είσαι Μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτης, σου έχω νέα: οι τζιχαντιστές δεν δίνουν δεκάρα για το τι λες. Έχουν τη δική τους εκδοχή ευσέβειας, αγνότητας και μαρτυρίου. Και στον Χριστιανισμό υπάρχουν πιστοί που διαφωνούν με τους θρησκευτικούς ηγέτες τους (τον Πάπα ή τον Αρχιεπίσκοπο). Μήπως αυτό σημαίνει πως δεν είναι πραγματικοί Χριστιανοί; Αν κάποιος πει πως απεχθάνεται τους ομοφυλόφιλους ή θέλει να λιθοβολούνται οι μοιχαλίδες επειδή έτσι λέει ένα εδάφιο της Βίβλου, θα σταματήσουμε να τον αποκαλούμε «Χριστιανό»; Χώρια που ο αλ-Μπαγκντάντι (ο ηγέτης του ISIS) έχει ο ίδιος διδακτορικό στις ισλαμικές σπουδές…

Ή μήπως πρέπει να θεωρήσουμε πως μόνο οι λόγιοι του Ισλάμ είναι πραγματικοί Μουσουλμάνοι; Πόσοι από τους παραπάνω από ενάμιση δισεκατομμύριο Μουσουλμάνους είναι αγράμματοι και άρα δεν έχουν διαβάσει ούτε το Κοράνι, πόσο μάλλον τα χαντίθ και τη Σίρα; Είναι ψεύτικοι Μουσουλμάνοι; Μην τους το πείτε από κοντά.

“In Islam, it is permissible to have relations with a woman who is your slave” –Ali Hammuda, an Imam in Britain tells teenagers (source)
«Στο Ισλάμ, είναι επιτρεπτό να έχεις [σεξουαλικές] σχέσεις με μια γυναίκα που είναι σκλάβα σου» Ιμάμης Ali Hammuda, κατηχεί έφηβους στη Βρετανία (πηγή)

 

Τα θύματα είναι κυρίως Μουσουλμάνοι και οι δράστες πολλές φορές καταστρέφουν θρησκευτικά αντικείμενα ή τζαμιά

            Για κάποιο λόγο αυτό είναι είδηση για κάποιους. Πάντα ίσχυε πως τα θύματα της Ισλαμιστικής τρομοκρατίας ήταν κυρίως Μουσουλμάνοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του Ισλάμ˙ όπως πάντα ίσχυε και το ότι η θρησκευτική βία στρέφεται σε ομόθρησκους μιας κάπως διαφορετικής θρησκευτικής παρέκβασης. Αλλά, με κάποιο τρόπο, αυτό το meme άρχισε να κυκλοφορεί αμέσως μετά την επίθεση στο τζαμί του Προφήτη στη Μεδίνα. «Μουσουλμάνοι πέθαναν εδώ», είπανε, «Μουσουλμανικά αντικείμενα στοχοποιήθηκαν» και, άρα, δεν είχε καμία σχέση με το Ισλάμ… Ίσως, για αυτούς που χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό, οι Μουσουλμάνοι να είναι πραγματικοί πιστοί μόνο όταν σκοτώνουν μη Μουσουλμάνους. Αλλά, Σουνίτες και Σιίτες σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για τη διαδοχή από τότε που πέθανε ο Μωάμεθ. Αυτό το επιχείρημα δείχνει μόνο άγνοια της ιστορίας του Ισλάμ (και κάθε άλλης θρησκείας) και της σημερινής πραγματικότητας, αλλά κυρίως φανερώνει την παταγώδη αποτυχία κριτικής σκέψης στο να αναγνωριστούν τα κίνητρα των τζιχαντιστών.

            Ίσως μια υπενθύμιση των Εικονομαχιών στο Βυζάντιο του 8ου αιώνα –όταν Εικονολάτρες (που χρησιμοποιούσαν εικόνες στις τελετές τους) και Εικονοκλάστες (που θεωρούσαν ότι τέτοια χρήση αποτελούσε ειδωλολατρία) σκότωναν ο ένας τον άλλο- να φανεί χρήσιμη για τους μπερδεμένους Δυτικούς ώστε να συνειδητοποιήσουν πόσο παράλογο είναι το παραπάνω επιχείρημα. Υπάρχει πληθώρα θρησκευτικών πολέμων και άλλων συρράξεων για να πειστεί κανείς.

Και αν είστε ένας από τους μπερδεμένους αριστερούς, ανίκανοι να αναγνωρίσουν τη θεοκρατική επιθετικότητα όταν παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια τους, ο Μουσουλμάνος Maajid Nawaz έχει κάτι να σας πει.

 

Δείτε και αυτό

Η Ίδρυση του Ισραήλ

«Το μόνο χειρότερο από το να έχεις για εχθρούς τους Βρετανούς, είναι να τους έχεις …

5 Σχόλια

  1. Oh, just ended skimming this article. Very wonderful articles you got there. Absolutely following your blog! Thank you a lot.

  2. Θα ήθελα να ρωτήσω αν η Επανάσταση του 21 ήταν φονταμενταλιστική, αφού ο Κολοκοτρώνης είπε πως έγινε στο όνομα του Θεού. Με βάση την λογική σας, ναι.

    Επιπλέον, το ζήτημα είναι πως ενώ κάθε ιουδαϊκή θρησκεία ειναι εξίσου σιχαμερή, ούτε οι μουσουλμάνοι ούτε οι χριστιανοί είναι κακοί ανθρώποι, εκτός αν λαμβάνουν την θρησκεία σοβαρά, όπως κάνουν πχ οι ακροδεξιοί. Αρα το να είναι κανείς μουσουλμάνος ή χριστιανός ή ιουδαίος, δεν είναι εξορισμού κακός, διαβολικός ή κατι αλλο. Θα πρέπει να κρίνουμε τον καθένα απο δ’ αυτους ξεχωριστά.

    Όσο αφορά το στατιστικό με τους ομοφυλόφιλους (52%) είναι καθαρά cherry picking fallacy για δημιουργεία εντυπώσεων. Ερευνητές απο το χαρβαντ καταδείξανε πως …μαλλον διαβασε ολη την εργασία εδω: https://dash.harvard.edu/bitstream/handle/1/4481625/Norris_MuslimIntegration.pdf?sequence=1

    Τέλος, ποια η διαφορα οταν ενα drone σκοτώνει καμπόσους άμαχους από ένα βομβιστή αυτοκτονίας

    Αντιλαμβάνομαι πως έχεις μια εμμονή με τον μουσουλμανισμό και πόσο επικίνδυνος είναι, δεν ελπίζω να συμφωνήσεις μαζί μου, αλλά ελπίζω να αφήσεις την απάντηση μου και να μην την κόψεις.

    • (κατ’ αρχάς συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση, αλλά το σχόλιο πήγε στα spam, μάλλον λόγω του link)

      Όσον αφορά την Επανάσταση του ’21, ο κάθε αγωνιστής θα θεωρηθεί πως είναι φονταμενταλιστής αν τα κίνητρά του ήταν, κυρίως ή αποκλειστικά, θρησκευτικά. Το να το πούμε αυτό για την Επανάσταση του ’21 μου φαίνεται τουλάχιστον άτοπο. Το ίδιο κριτήριο θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί και για οποιαδήποτε άλλη διαμάχη.
      Πουθενά δε λέω πως «οι Μουσουλμάνοι» είναι κακοί άνθρωποι. Για το Ισλάμ μιλάω ως ένα σύνολο ιδεών, το οποίο άλλοι το αποδέχονται με έναν τρόπο, και άλλοι με άλλο. Προφανώς αυτοί που αποδέχονται την ιδέα πως η θανάτωση των αποστατών είναι μια καλή ιδέα, είναι ‘κακοί άνθρωποι’. Φαντάζομαι θα συμφωνήσεις σε αυτό. Τα ίδια ισχύουν και για τους Χριστιανούς και τους οπαδούς όλων των θρησκειών ή άλλων συστημάτων ιδεών. Αυτά όμως αναφέρονται και στο κείμενο («Όχι όλοι»).
      Όσον αφορά το 52%, είναι παρμένο από το ντοκιμαντέρ για το οποίο παρέχω link στο κείμενο. Το κείμενο που στέλνεις δε βοηθάει, αν θες να μου πεις κάτι συγκεκριμένο, πες μου.
      Δεν καταλαβαίνω την αντιπαραβολή με τα drones. Πουθενά δεν υπερασπίζομαι τα drones. Δύο στραβά δεν κάνουν ένα σωστό.
      Η λέξη ‘εμμονή’ υποννοεί προκατάληψη. Δεν πιστεύω ότι έχω σχετική προκατάληψη. Μπορείς να βρεις τι έχω γράψει και για άλλες θρησκείες (Χριστιανισμός, Βουδισμός…)
      Οι απαντήσεις δεν κόβονται αρκεί να μην περιέχουν υβριστικά σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *